Aleksandra Szczygłowska to jedna z najlepszych libero w historii polskiej siatkówki kobiet – zawodniczka, która przez lata budowała swoją pozycję krok po kroku, by w 2026 roku jako kapitan reprezentacji Polski zdecydować się na pierwszy zagraniczny transfer w karierze i przenieść do Stanów Zjednoczonych. Urodzona 22 marca 1998 roku w Elblągu, swoją drogę na szczyt zaczynała od lokalnych klubów, a skończyła – przynajmniej na razie – w lidze LOVB Minnesota. To historia cierpliwości, konsekwencji i talentu, który w końcu doczekał się pełnego uznania.

Elbląg – miejsce, gdzie wszystko się zaczęło

Aleksandra Szczygłowska pochodzi z Elbląga i swoją karierę zawodniczki rozpoczynała właśnie tam – najpierw w MKS Truso Elbląg, a następnie w KS Orzeł Elbląg, gdzie grała w latach 2008–2017. To niemal dekada w rodzinnym mieście, która dała jej solidne fundamenty techniczne i mentalne. Przez wiele lat szlifowała formę i przygotowywała się do poważnego grania.

Elbląg nie jest miastem kojarzonym z czołówką polskiej siatkówki, ale to właśnie tam ukształtowała się zawodniczka, która dziś reprezentuje Polskę na największych imprezach. Mierzy 174 cm wzrostu – jak na libero to parametry wręcz modelowe, bo ta pozycja wymaga przede wszystkim refleksu, niskiego środka ciężkości i doskonałego odczytu gry, a nie wzrostu.

Droga przez polską ligę – od Torunia po Rzeszów

W 2017 roku Szczygłowska przeniosła się do Budowlanych Toruń, gdzie zadebiutowała w TAURON Lidze. Był to jej pierwszy kontakt z najwyższym poziomem rozgrywkowym w Polsce, ale w klubie tym spędziła tylko jeden sezon, by następnie wykonać krok w tył i występować w pierwszoligowym wówczas UNI Opole. Decyzja nieoczywista – cofnąć się o ligę, żeby nabrać pewności siebie i regularnie grać. Ale w perspektywie czasu okazała się trafna.

W 2020 roku wróciła do ekstraklasy jako zawodniczka BKS Bielsko-Biała. Grając w Bielsku-Białej, nie miała wiele szans na grę, ale jej profesjonalizm i talent dostrzegli włodarze Developresu Rzeszów i trener Stephane Antiga. To był moment przełomowy – jedno spojrzenie z zewnątrz, które zmieniło wszystko.

Przed dołączeniem do Developresu Szczygłowska grała kolejno w: MKS Truso Elbląg (2008–2017), KS Orzeł Elbląg (do 2017), Budowlani Toruń (2017–18), UNI Opole (2018–20), BKS Stal Bielsko-Biała (2020–21).

Pięć sezonów w DevelopResie – złoto, srebra i pucharowe trofea

Po transferze na Podkarpacie szybko stała się podstawową libero swojej drużyny. Barw Developresu broni od 2021 roku. I od razu było widać, że trafiła w idealne miejsce – klub z ambicjami, zapleczem i kulturą wygrywania.

Trofea zdobyte z Rzeszowem

Szczygłowska spędziła w Rzeszowie pięć sezonów. Z zespołem wywalczyła dwa krajowe puchary, Superpuchary, mistrzostwo oraz cztery wicemistrzostwa Polski. Mistrzostwo z 2025 roku miało szczególny wymiar – był to pierwszy historyczny złoty medal mistrzostw Polski z DevelopResem.

Cztery srebrne medale mogą brzmieć jak niedosyt, ale w kontekście polskiej siatkówki kobiet, gdzie rywalizacja w finale jest niezwykle wyrównana, to dowód na to, że rzeszowski klub przez lata był w absolutnej czołówce. Wiadomo, że jak się jest w takim klubie jak DevelopRes, to zawsze chce się wygrywać wszystko – mówiła sama zawodniczka po jednym z finałów.

MVP Pucharu Polski 2025

Po wielu sezonach spędzonych w polskiej lidze, MVP Pucharu Polski 2025 – to wyróżnienie indywidualne, które pieczętuje jej dominację na tej pozycji w kraju. Libero rzadko kiedy otrzymują nagrody MVP – ta pozycja z natury jest defensywna i często niedoceniana przez sędziów konkursów indywidualnych. Tym bardziej ten tytuł mówi wiele o jakości jej gry.

Reprezentacja Polski – od zmienniczki do kapitana

W 2022 roku została powołana do reprezentacji Polski przez trenera Stefano Lavariniego, debiutując w kadrze narodowej. Po raz pierwszy w biało-czerwonej koszulce na boisko wyszła w meczu Ligi Narodów przeciwko reprezentacji Korei Południowej.

Na początku reprezentacyjnej przygody Aleksandra Szczygłowska pełniła głównie rolę zmienniczki Marii Stenzel, jednak kiedy już dostała swoją szansę na boisku, wywiązywała się z niej w stu procentach. Selekcjoner miał do niej pełne zaufanie i z sezonu na sezon jej rola w kadrze rosła.

Z drużyną narodową wywalczyła trzy brązowe medale Ligi Narodów i grała na igrzyskach olimpijskich w Paryżu. Doświadczona libero, a od 2026 roku kapitan reprezentacji Polski siatkarek, zdecydowała się zmienić nie tylko klub i ligę, ale i kontynent – na pierwszy zagraniczny transfer w karierze, który zaprowadził ją do Stanów Zjednoczonych.

W reprezentacji Polski: 3 brązowe medale Ligi Narodów, udział w igrzyskach olimpijskich w Paryżu 2024, kapitan kadry od 2026 roku.

Styl gry – czym wyróżnia się jako libero?

Libero to pozycja, która w polskiej siatkówce przez długi czas była traktowana jako uzupełnienie składu. Szczygłowska zmieniła to postrzeganie – stała się zawodniczką, na której opiera się cały system defensywny drużyny. W DevelopResie pełniła kluczową rolę w defensywie drużyny.

Jej gra wyróżnia się przede wszystkim precyzją w przyjęciu zagrywki i niezawodnością w najtrudniejszych momentach meczu. To zawodniczka, która nie szuka blasku reflektorów – robi robotę tam, gdzie jest najtrudniej, przy siatce przeciwnika i przy linii końcowej, ratując piłki, które wyglądają na stracone. Nie bez powodu klub żegnał ją słowami o „setkach obron i mnóstwie wspólnych emocji” oraz walce w każdym meczu.

Transfer do LOVB Minnesota – nowy rozdział za oceanem

Aleksandra Szczygłowska została ogłoszona nową zawodniczką LOVB Minnesota. To pierwszy zagraniczny transfer w jej karierze – po niemal dekadzie gry wyłącznie w polskich klubach zdecydowała się na skok w nieznane.

W LOVB Minnesota spotka się z trenerem, z którym współpracowała jeszcze kilka miesięcy temu – Cesarem Hernandezem Gonzalezem, który w ubiegłym sezonie prowadził rzeszowski DevelopRes, ale w lutym klub rozstał się z Hiszpanem po porażce w Pucharze Polski. Znajoma twarz w nowym miejscu może ułatwić adaptację.

Liga LOVB (League One Volleyball) to stosunkowo nowa, ale dynamicznie rozwijająca się liga w Stanach Zjednoczonych, która przyciąga coraz więcej europejskich gwiazd. W drużynach LOVB szlak przetarły wcześniej środkowe – Magdalena Jurczyk i Iga Wasilewska. Szczygłowska dołącza do tej grupy jako pierwsza polska libero w tej lidze.

Podejście do kariery i sportowa mentalność

Aleksandra Szczygłowska nie jest zawodniczką, która lubi wielkie słowa. Sama przyznaje, że nie jest osobą, która stricte trzyma się jakiegoś założonego planu – ma w głowie swoje cele i stara się do nich dążyć, ale wie, że nie zawsze jest w stanie wszystko spełnić w danym momencie.

To podejście widać w jej karierze – zamiast forsować się na siłę do ekstraklasy w młodym wieku, cofnęła się do pierwszej ligi, żeby grać regularnie. Zamiast szukać głośnego transferu zagranicznego wcześniej, przez pięć sezonów budowała swoją wartość w Rzeszowie. Marzy o sukcesie z reprezentacją Polski podczas mistrzostw Europy.

• Urodziny: 22 marca 1998, Elbląg
• Pozycja: libero
• Wzrost: 174 cm
• Klub (od 2026): LOVB Minnesota (USA)
• Poprzedni klub: DevelopRes Rzeszów (2021–2026)
• Funkcja w kadrze: kapitan reprezentacji Polski
• Najważniejsze trofea klubowe: mistrzostwo Polski 2025, 4 srebra MP, 2 Puchary Polski, 2 Superpuchary Polski
• Sukcesy reprezentacyjne: 3 brązowe medale Ligi Narodów, igrzyska olimpijskie w Paryżu 2024
• Wyróżnienia indywidualne: MVP Pucharu Polski 2025

Szczygłowska to przykład kariery zbudowanej bez skrótów – od lokalnych elbląskich klubów, przez kolejne szczeble polskiej ligi, aż po reprezentację i amerykańską przygodę. W 2026 roku, mając 28 lat, jest w najlepszym momencie swojej kariery.

—